Περί θεολόγων και Θρησκευτικών

[Με αφορμή κείμενο νηπιώδους σκέψεως για το μάθημα των Θρησκευτικών και άλλες σχετικές αντιθρησκευτικές και αντισυναδελφικές αναρτήσεις, που δημοσιεύθηκαν σε ομάδα εκπαιδευτικών στο Facebook, επισημαίνουμε τα εξής]:

Η δοκησισοφία αποτελεί ενίοτε την άλλη όψη της ημιμάθειας.-

(Η δε μνησικακία που απροκάλυπτα εκφράζεται από τέτοια άθλια, στρεψόδικα και δήθεν χιουμοριστικά κείμενα, όχι μόνο δεν είναι αμελητέα αλλά συνιστά αντίστροφο ρατσισμό).

Ερωτάται: Όσοι «Καθηγητές» αναρτούν αυτά τα αισχίστου είδους λιβελογραφήματα θεωρούν τους θεολόγους συναδέλφους τους; Ρητορικόν, προφανώς, το ερώτημα.

***

Προ μηνός με ανάλογη αφορμή είχαμε επισημάνει τα ακόλουθα: 

«Κάθε πέρσι και καλύτερα» λένε, και όχι αδίκως οι εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης. Κι αυτό διότι, η διχοστασία, η ιδιοτέλεια, η κοινοτοπία, η ιδεοληψία, ο μαξιμαλισμός, ο παροντισμός, ο βερμπαλισμός κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση περί τα εκπαιδευτικά. Δεν υπάρχει ενιαία γραμμή: όλοι σκέφτονται κλαδικά στην καλύτερη περίπτωση και ατομικά στη χειρότερη.

Αντιθέτως δείτε πόσα έχουν πετύχει, κατά καιρούς, οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί που στα συνδικαλιστικά έχουν ενιαία γραμμή. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας στη Μέση Εκπαίδευση. Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: ας αναγνωρίσουμε πρώτα απ’ όλα ότι ο άλλος είναι συνάδελφος μας, ας αποκτήσουμε (επιτέλους) διαλεκτική κουλτούρα, και… έπειτα βλέπουμε. Έχουμε δρόμο μεγάλο να διασχίσουμε…

4/10/2019

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Νικόλας Σεβαστάκης, Άνθρωπος στη σκιά

Νικόλας ΣεβαστάκηςΆνθρωπος στη σκιά: Μια ελληνική ιστορίαεκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2019, ISBN: 978-960-435-661-4.

 

Το πρώτο μυθιστόρημα του Νικόλα Σεβαστάκη με τίτλο Ἀνθρωπος στη σκιά διαβάζεται απνευστί. Μια ρεαλιστική παρουσίαση του πολιτικού κακού, όπως εκδιπλώθηκε στη χώρα μας με την εμφάνιση του φαινομένου της τρομοκρατίας.

Παρά το εξαιρετικά δύσκολο του θέματος το βιβλίο δεν υστερεί σε λογοτεχνική δεινότητα, ούτε πέφτει στην παγίδα ενός πολιτικού οιονεί μονισμού.

Πολυπρισματική γραφή, θαυμάσια αναπαράσταση της εποχής, πολλαπλοί αφηγηματικοί τρόποι προσπέλασης στην αφήγηση.

Έπειτα από την αναμέτρηση του με τη μικρή φόρμα, ο Νικόλας Σεβαστάκης αντιμετωπίζει επιτυχημένα και την πρόκληση του μυθιστορήματος.

Απείρανθος 4/8/2019

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Νικόλας Σεβαστάκης, Άντρας που πέφτει

 

Νικόλας Σεβαστάκης, Άντρας που πέφτει, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2015, ISBN: 978-960-435-486-3.

12243094_987660214626754_1417019866345745817_n

 

 

Στη νέα του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Άντρας που πέφτει ο Νικόλας Σεβαστάκης ξεδιπλώνει τις πολύπλευρες ανησυχίες του. Τα παιχνίδια της μνήμης, οι πικρές αλήθειες, το ανεκπλήρωτο ταξίδι του βίου, η απώλεια, η ματαίωση, η μοναξιά, η οδύνη, η ανεστιότητα, το υπαρξιακό αδιέξοδο  διαπλέκονται αρμονικά.

Παράλληλα μέσω των ηρώων του βρίσκει ενίοτε αφορμές για να καταγράψει και να σχολιάσει στιγμιότυπα από την περιρρέουσα κοινωνική πραγματικότητα στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης και της γενικευμένης παραίτησης.

Μάστορας της γλώσσας, αθεράπευτα ευαίσθητος, λάτρης της αφήγησης χωρίς φιοριτούρες κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Τα διηγήματα ακολουθούν τη μικρή φόρμα εκτός από το πιο εκτεταμένο «Τέλος εποχής». Παρά το γεγονός ότι η μικρή φόρμα είναι ιδιαίτατα απαιτητική ο Νικόλας Σεβαστάκης αναμετράται μ’ αυτήν με επιτυχία.

21/11/2015

Γ. Μ. Βαρδαβάς

[Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιο «ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ», 21-11-2015].

Περί ιστορίας (σχόλιο στην επικαιρότητα)

Άλλο είναι να μελετάς ιστορία κι άλλο να συναντάς και να βιώνεις την Ιστορία.

Γ.Μ.Β.

27/6/2015

Published in: on 27/06/2015 at 14:24  Σχολιάστε  
Tags: , ,

MUTATIS MUTANDIS

Από την αποθέωση του κοινότοπου στην επίκληση των… «ενθουσιαστικών τάσεων» (ουχί εν θεολογική εννοία). Και ο νοών νοείτω…

Published in: on 18/12/2014 at 15:24  Σχολιάστε  
Tags:

ΠΕΡΙ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ (ΓΙΑ ΤΟ SET ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ «BACKYARD» ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ)

backyard0025

φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (από το set «Backyard»)

Ο  Giorgio  Agamben γράφει στο έργο του Βεβηλώσεις σχετικά με τις αγαπημένες του φωτογραφίες τα ακόλουθα: «Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή, στις φωτογραφίες που αγαπώ, που δεν θα ήθελα με τίποτα να παρασιωπήσω.  Πρόκειται για μια απαίτηση: το υποκείμενο που συλλαμβάνεται στη φωτογραφία απαιτεί κάτι από εμάς. Η έννοια της απαίτησης με απασχολεί ιδιαίτερα και δεν θα πρέπει να τη συγχέουμε με μια πραγματολογική αναγκαιότητα. Ακόμη κι αν το πρόσωπο που είχε φωτογραφηθεί λησμονήθηκε εντελώς, ακόμη κι αν το όνομα του σβήστηκε για πάντα από τη μνήμη των ανθρώπων, ακόμη και τότε- καλύτερα: ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο- εκείνος ο άνθρωπος, εκείνο το πρόσωπο, αξιώνουν το όνομα τους, απαιτούν να μη λησμονηθούν» [1].

Στο «Backyard»  η ενικότητα εκβάλει στην απώλεια. Ταυτόχρονα όμως ο χρόνος δεν είναι μόνο ενεστώς∙  αντίθετα έχει εσχατολογική προοπτική χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το υποκείμενο εκμηδενίζεται. Οι στιγμές που ενίοτε μπορεί να φαίνονται κοινότοπες ή πολύ «καθημερινές» αποκτούν στο «Backyard» άλλη διάσταση: εμπεριέχουν οιονεί την αγκαμπενική «απαίτηση», την κατάφαση στη μνήμη, τον εξοστρακισμό της λήθης, την αποθέωση της ετερότητας.

Ηράκλειο, 16 Απριλίου 2014

Γ. Μ. Βαρδαβάς

[1]. Βλ. Giorgio Agamben, Βεβηλώσεις, μετάφραση: Π. Τσιαμούρας, εκδόσεις  Άγρα, Αθήνα 2006, σελ. 39.

ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ ΠΟΤΕ ΜΕΤΑΠΡΑΤΗΣ

Δὲν ἤμουνα ποτὲ μεταπράτης.

Οὔτε τώρα  θὰ γίνω οἰκείᾳ βουλήσει.

Προτιμῶ τὴν κατὰ Levinas

φαινομενικὴ ἑτερονομία τῆς ἐντολῆς.

Γ.Μ.Β.

27-3-2014

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΟΠΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ

Ἡ κοινότοπη καὶ βερμπαλιστικὴ ρητορικὴ καταντᾶ κουραστική. Ὁ χρόνος ὅλων εἶναι πολύτιμος. Δέν εἶναι δυνατὸν νὰ σπαταλᾶται σὲ ἀπροκάλυπτα πατερναλιστικὲς παρεμβάσεις. Ὅταν μάλιστα ἡ χρονικὴ συγκυρία ποὺ ἐπιλέγεται κάθε φορὰ γιὰ παρεμβάσεις τέτοιου εἴδους  εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προβλέψιμη καὶ μὲ μόνο στόχο νὰ προκληθεῖ ἡ προσοχὴ τῆς κοινῆς γνώμης, τότε πάραυτα αὐτὸς ὁ λόγος αὐτοαναιρεῖται, ἀκόμη καὶ ἄν ἐμπεριέχει ψήγματα ἀλήθειας.

Γ.Μ.Β.

25-3-2014

Published in: on 25/03/2014 at 01:34  Σχολιάστε  
Tags: ,

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ «UNCANNY» ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ)

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (από τη σειρά φωτογραφιών «Uncanny»)

Ὁ ὄρος μόνο φαινομενικὰ ἐμφαίνει τὸ μὴ οἰκεῖο. Ἐπὶ τῆς οὐσίας ἔχει μιὰ ἀποφατικὴ ἀμφισημία: εἶναι τὸ οἰκεῖο καὶ τὸ μὴ οἰκεῖο ταυτόχρονα. Τὰ σημαινόμενα τοῦ ὄρου πολλαπλά: ἀνεστιότητα, μυστήριο, ἀλλόκοτο, ἀπόκοσμο, ἄγνωστο. Σ’ αὐτὰ ἄς προστεθοῦν ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἐσχατολογικὴ διάσταση τοῦ χρόνου. Ἔτσι φτάνουμε στὰ αἰώνια ζητούμενα τῆς ὕπαρξης, τῆς Τέχνης καὶ τῆς φιλοσοφίας μὲ κορωνίδα τὴν περὶ θανάτου ἀγνωσία μας.

Ἡράκλειο 22 Αὐγούστου 2013

Γ.Μ.Βαρδαβᾶς

 

Αρέσει σε %d bloggers: