ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ Ἤ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Στὸ δημόσιο χῶρο ὁ κάθε πολίτης ἤ θεσμὸς διατηρεῖ, ἐντὸς δημοκρατικοῦ πλαισίου, τὸ δικαίωμα νὰ διατυπώνει ἐλεύθερα τὶς ἀπόψεις του. Κατὰ συνέπεια καὶ ἡ Ἐκκλησία διατηρεῖ τὸ ὡς ἄνω δικαίωμα.

Αὐτὴ ἡ παραδοχὴ εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη καὶ δὲν σχετικοποιεῖται, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ὁρισμένων μονότροπων φανατικῶν καὶ κάποιων κακότροπων ἐμπαθῶν.

Αὐτό, ἐξάλλου, εἶναι καὶ τὸ καίριο ποὺ κομίζει ἡ προοπτικὴ τοῦ δημοσίου χώρου: ἐξασφαλίζει τὴ λογοδοσία γιὰ ὅσους «παρεκκλίνουν» καὶ ἀποδοκιμάζει τὴν αὐθαιρεσία.

Εἶναι ἀνάγκη μερικὲς φορὲς τὰ αὐτονόητα νὰ ἐπαναλαμβάνονται μὲ σύνεση καὶ ψυχραιμία, μακριὰ ἀπὸ ἀπολυτοποιημένους «ἐπιστημονισμούς», μονόπλευρους καὶ μεροληπτικοὺς «θετικισμούς», κοινότοπους «ἐστετισμούς», ἀνοίκιες ἐπιθέσεις ἔνθεν κακεῖθεν, ἀνελαστικοὺς «ὀρθοδοξισμούς», ταλιμπανικοὺς ζηλωτισμοὺς ποὺ προέρχονται κυρίως ἀπὸ τοὺς διαβόητους «ὀρθοδοξομέτρες» ἀλλὰ ἐνίοτε καὶ ὰπὸ τοὺς δῆθεν «προοδευτικούς», ἐπαμφοτερίζουσες καὶ ἀσαφεῖς «ἀγαπολογίες», ἀπολιτὶκ καὶ νεοφιλελεύθερους ἐξυπνακισμοὺς καὶ διπλωματικοῦ τύπου ναρκισσιστικές πρακτικές ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ γίνουν ἀρεστὲς ἀπὸ τὴν «τυραννίδα» τοῦ μέσου τηλεθεατή.

Ἀπὀ λόγια ἔχουμε χορτάσει. Τὰ ἔργα εἶναι τὸ δύσκολο. Τὸ διακύβευμα εἶναι ἡ προστασία τῆς κοινωνίας καὶ ὄχι ἡ ἐνοχοποίηση της, ποὺ ἐπιχειρεῖται ἐσχάτως σὲ μεγάλες δόσεις ἀπὸ διαφόρους («ὀργανικούς» ἤ ὄχι, ἀδιάφορον) διανοούμενους καὶ δημοσιολογοῦντες.

Ἡράκλειο 13/3/2020

Γ.Μ.Β.

Μυγιάγγιχτοι, υποχόνδριοι, «φωταδιστές» και Θεία Ευχαριστία

Το έχω ξαναπεί πως η εμμονή δεν είναι καλός σύμβουλος. Είπε μια κουβέντα ο Μόσιαλος (που ελάχιστοι κατάλαβαν και πολλοί παρερμήνευσαν) κι έπεσαν να τον φάνε οι γνωστοί «δικαστές» του κυβερνοχώρου. Λέει μια λοιμωξιολόγος την άποψη της κι ακολουθεί το ανάλογο «μπούλινγκ» από τα γνωστά θρασύδειλα μειράκια.

Μέτρο φαίνεται πως σε αυτή τη χώρα δεν θα αποκτήσουμε ποτέ. Κοντολογίς, κάποιοι επικροτούν άκριτα το «οποίος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» ή επί το αγγλικότερον «the end justifies the means». Επειδή αυτοί είναι μυγιάγγιχτοι και υποχόνδριοι θεωρούν σκόπιμο να λοιδορούν το θιασώτη της αντίθετης άποψης. (Είναι αυτονόητο ότι δεν υποστηρίζω επ’ ουδενί τους ταλιμπανισμούς ένθεν κακείθεν).

Και κάτι άλλο: Μας έχουν φάει τα αυτιά οι κάθε λογής «φωταδιστές» και οι κομίζοντες μια οιονεί «ψευδεπίγραφη προοδευτικότητα» με την κοινότοπη φράση «η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεση». Τούτων δοθέντων και με δεδομένο ότι πρόταγμα τους είναι η απομάκρυνση της θρησκείας από το δημόσιο χώρο ερωτάται: τι τους κόφτει για το τι κάνει ο άλλος σε μια α τ ο μ ι κ ή του υπόθεση, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι; Το ερώτημα βεβαίως είναι ρητορικό.

Γ. Μ. Β.

Ηράκλειο 7-8/3/2020

 

Περί θεολόγων και Θρησκευτικών

[Με αφορμή κείμενο νηπιώδους σκέψεως για το μάθημα των Θρησκευτικών και άλλες σχετικές αντιθρησκευτικές και αντισυναδελφικές αναρτήσεις, που δημοσιεύθηκαν σε ομάδα εκπαιδευτικών στο Facebook, επισημαίνουμε τα εξής]:

Η δοκησισοφία αποτελεί ενίοτε την άλλη όψη της ημιμάθειας.-

(Η δε μνησικακία που απροκάλυπτα εκφράζεται από τέτοια άθλια, στρεψόδικα και δήθεν χιουμοριστικά κείμενα, όχι μόνο δεν είναι αμελητέα αλλά συνιστά αντίστροφο ρατσισμό).

Ερωτάται: Όσοι «Καθηγητές» αναρτούν αυτά τα αισχίστου είδους λιβελογραφήματα θεωρούν τους θεολόγους συναδέλφους τους; Ρητορικόν, προφανώς, το ερώτημα.

***

Προ μηνός με ανάλογη αφορμή είχαμε επισημάνει τα ακόλουθα: 

«Κάθε πέρσι και καλύτερα» λένε, και όχι αδίκως οι εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης. Κι αυτό διότι, η διχοστασία, η ιδιοτέλεια, η κοινοτοπία, η ιδεοληψία, ο μαξιμαλισμός, ο παροντισμός, ο βερμπαλισμός κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση περί τα εκπαιδευτικά. Δεν υπάρχει ενιαία γραμμή: όλοι σκέφτονται κλαδικά στην καλύτερη περίπτωση και ατομικά στη χειρότερη.

Αντιθέτως δείτε πόσα έχουν πετύχει, κατά καιρούς, οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί που στα συνδικαλιστικά έχουν ενιαία γραμμή. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας στη Μέση Εκπαίδευση. Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: ας αναγνωρίσουμε πρώτα απ’ όλα ότι ο άλλος είναι συνάδελφος μας, ας αποκτήσουμε (επιτέλους) διαλεκτική κουλτούρα, και… έπειτα βλέπουμε. Έχουμε δρόμο μεγάλο να διασχίσουμε…

4/10/2019

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Διαπιστώσεις 31: ΠΕΡΙ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΚΑΙ «ΑΠΟΔΟΜΗΤΩΝ»

Οἱ διαβόητοι αὐτοαποκαλούμενοι «ποδομητὲς» δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ κεκαλυμμένοι, μεταμοντέρνοι ἀρνητές, δολοφόνοι τῆς μνήμης* καὶ τῆς ἱστορίας.

Γ.Μ.Β.

Ἀπείρανθος 10/8/2019

*δολοφόνοι τῆς μνήμης: Ἡ φράση εἶναι εἰλημμένη ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο τοῦ μεγάλου ἱστορικοῦ  Πιὲρ Βιντὰλ-Νακέ.

Διαπιστώσεις 30

Ἔχει καταστεῖ ἴδιον τοῦ Ἕλληνα νὰ ἡδονίζεται μὲ τὶς αὐταπάτες του.

 

Γ.Μ.Β.

Ἀπείρανθος 6/8/2019

ΕΡΩΤΗΜΑ ΡΗΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Αυτή η περιρρέουσα αντίληψη πως για το μάθημα των Θρησκευτικών θα πρέπει να αποφαίνονται όλοι, πλην των καθ’ ύλην αρμοδίων, μέχρι πότε θα κυκλοφορεί;

Γ.Μ.Β.

Απείρανθος 22/7/2019

Περί Θρησκευτικών οφειλόμενη απάντηση

Bγάζουν πάλι ορισμένοι τη χολή τους για τα Θρησκευτικά. Τελικά σ’ αυτήν την χώρα όλοι έχουν γνώμη εκτός των καθ’ ύλην αρμοδίων.

Ένιοι νομίζουν ότι το μάθημα έχει το ίδιο περιεχόμενο με την εποχή που ήταν μαθητές.

Άλλοι αναπαράγουν έναν προ πολλού ξεπερασμένο αντικληρικαλισμό.

Άλλοι αναπαράγουν έναν απολιτίκ αντιθρησκευτικό σχετικισμό και άλλοι αναμασούν νεοφιλελεύθερες δοκησισοφίες.

Εν τω μεταξύ, το μάθημα έχει γίνει ανοικτό, με σεβασμό στην ετερότητα ενός εκάστου και με έμφαση στην παιδαγωγική διάσταση και στην ενίσχυση της αυτενέργειας των μαθητών.

Όλα αυτά βεβαίως και άλλα πολλά αποσιωπούνται από τους δογματικώς σκεπτόμενους φονταμενταλιστές της αντιθρησκευτικής Vulgata.

5/9/2018

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Αρέσει σε %d bloggers: