ΠΕΡΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ἡ θεολογὶα εἶναι ἀπαιτητική. Προϋποθέτει ὁλόπλευρη προσήλωση. Ἀπαιτεῖ διαρκῆ σπουδή, μόχθο καὶ προσευχή. Δὲν ἐξαντλεῖται εἰδολογικά μήτε γνωσιολογικά. Εἶναι ἕνας ὑπαρξιακὀς ἀγώνας ἀνεξάλειπτος. Εἶναι ἀγωνία καὶ αὐθυπέρβαση, ἀλήθεια καὶ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, κατάφαση στὴ ζωή, ἀντίδοτο στὴν ἀπελπισία καὶ συνεχὴς σχοινοβασία. Εἶναι ἄμετρη ἀγάπη σταυρικὴ καὶ τριαδική.

Ἡ θεολογία δὲν προσφέρεται γιὰ ἰδιοτέλειες, παραγοντισμούς, ἀδολεσχίες, εἰσπηδήσεις καὶ καισαροπαπισμούς.

Γ. Μ. Βαρδαβᾶς

Μεγάλη Δευτέρα 13/4/2020

Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία

Σιχαίνομαι αφάνταστα τη λογοκρισία στο δημόσιο χώρο και στο διαδίκτυο, την οιονεί παιδονομική προσέγγιση -για να μην πω αστυνόμευση- και καταστολή της έτερης γνώμης που «ενοχλεί» (εξαιρούνται φυσικά οι φασιστές και οι ρατσιστές). 

Ποιους ενοχλεί;

Μα φυσικά τους θιασώτες του politically correct, τους άκριτους «δικαιωματιστές», οι οποίοι «ανταλλάσσουν» την καθολική ελευθερία (ατομική, κοινωνική, πολιτική)  με το «δικαίωμα»· οίκοθεν νοείται ότι δεν αναφερόμαστε στους αγνούς ανθρωπιστές και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Ενοχλεί προσέτι τους εστέτ του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης, τις ευάριθμες και ετερόκλιτες οικονομικοπολιτικές ελίτ, τους άκρατα και άκριτα νεοφιλελεύθερους, τους απολιτίκ, τους μηδενιστές αλλά και τους «ταλιμπάν» (ένθεους ή άθεους, αδιάφορον) ένθεν κακείθεν. 

Πρόθυμοι, εθελόδουλοι, γυμνοσάλιαγκες, δοκησίσοφοι, μειράκια, ουτιδανοί, μνησίκακοι, σπουδαρχίδες και χρήσιμοι ηλίθιοι για να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν δυστυχώς πολλοί.

Όμως όσο ζούμε και αναπνέουμε θα αντιστεκόμαστε σθεναρά σε όλους αυτούς, θα υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελεύθερη έκφραση. Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία.  Χρέος όλων μας είναι ένας τέτοιος αγώνας. Σε θέματα δημοκρατικών αρχών και ελευθερίας δεν χωράνε υποχωρήσεις, ωχαδερφισμοί,  kazan-kazan και «διπλωματία».

«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», έλεγε ο Κάλβος.

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά», διακήρυττε ο Ρήγας. 

Αλλά και ο σημαντικός σύγχρονος μαντιναδολόγος Γιώργης Καράτζης σε ανύποπτο χρόνο το αποτύπωσε με την πένα του: 

Για την ιδέα ν-του κιανείς

αξίζει να ποθαίνει

κι άσε είντα λένε οι δειλοί

και οι προσκυνημένοι.

Αντέχετε;

Γ.Μ.Β.

Ηράκλειο 25-26/3/2020

ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ Ἤ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Στὸ δημόσιο χῶρο ὁ κάθε πολίτης ἤ θεσμὸς διατηρεῖ, ἐντὸς δημοκρατικοῦ πλαισίου, τὸ δικαίωμα νὰ διατυπώνει ἐλεύθερα τὶς ἀπόψεις του. Κατὰ συνέπεια καὶ ἡ Ἐκκλησία διατηρεῖ τὸ ὡς ἄνω δικαίωμα.

Αὐτὴ ἡ παραδοχὴ εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη καὶ δὲν σχετικοποιεῖται, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ὁρισμένων μονότροπων φανατικῶν καὶ κάποιων κακότροπων ἐμπαθῶν.

Αὐτό, ἐξάλλου, εἶναι καὶ τὸ καίριο ποὺ κομίζει ἡ προοπτικὴ τοῦ δημοσίου χώρου: ἐξασφαλίζει τὴ λογοδοσία γιὰ ὅσους «παρεκκλίνουν» καὶ ἀποδοκιμάζει τὴν αὐθαιρεσία.

Εἶναι ἀνάγκη μερικὲς φορὲς τὰ αὐτονόητα νὰ ἐπαναλαμβάνονται μὲ σύνεση καὶ ψυχραιμία, μακριὰ ἀπὸ ἀπολυτοποιημένους «ἐπιστημονισμούς», μονόπλευρους καὶ μεροληπτικοὺς «θετικισμούς», κοινότοπους «ἐστετισμούς», ἀνοίκιες ἐπιθέσεις ἔνθεν κακεῖθεν, ἀνελαστικοὺς «ὀρθοδοξισμούς», ταλιμπανικοὺς ζηλωτισμοὺς ποὺ προέρχονται κυρίως ἀπὸ τοὺς διαβόητους «ὀρθοδοξομέτρες» ἀλλὰ ἐνίοτε καὶ ὰπὸ τοὺς δῆθεν «προοδευτικούς», ἐπαμφοτερίζουσες καὶ ἀσαφεῖς «ἀγαπολογίες», ἀπολιτὶκ καὶ νεοφιλελεύθερους ἐξυπνακισμοὺς καὶ διπλωματικοῦ τύπου ναρκισσιστικές πρακτικές ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ γίνουν ἀρεστὲς ἀπὸ τὴν «τυραννίδα» τοῦ μέσου τηλεθεατή.

Ἀπὀ λόγια ἔχουμε χορτάσει. Τὰ ἔργα εἶναι τὸ δύσκολο. Τὸ διακύβευμα εἶναι ἡ προστασία τῆς κοινωνίας καὶ ὄχι ἡ ἐνοχοποίηση της, ποὺ ἐπιχειρεῖται ἐσχάτως σὲ μεγάλες δόσεις ἀπὸ διαφόρους («ὀργανικούς» ἤ ὄχι, ἀδιάφορον) διανοούμενους καὶ δημοσιολογοῦντες.

Ἡράκλειο 13/3/2020

Γ.Μ.Β.

Μυγιάγγιχτοι, υποχόνδριοι, «φωταδιστές» και Θεία Ευχαριστία

Το έχω ξαναπεί πως η εμμονή δεν είναι καλός σύμβουλος. Είπε μια κουβέντα ο Μόσιαλος (που ελάχιστοι κατάλαβαν και πολλοί παρερμήνευσαν) κι έπεσαν να τον φάνε οι γνωστοί «δικαστές» του κυβερνοχώρου. Λέει μια λοιμωξιολόγος την άποψη της κι ακολουθεί το ανάλογο «μπούλινγκ» από τα γνωστά θρασύδειλα μειράκια.

Μέτρο φαίνεται πως σε αυτή τη χώρα δεν θα αποκτήσουμε ποτέ. Κοντολογίς, κάποιοι επικροτούν άκριτα το «οποίος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» ή επί το αγγλικότερον «the end justifies the means». Επειδή αυτοί είναι μυγιάγγιχτοι και υποχόνδριοι θεωρούν σκόπιμο να λοιδορούν το θιασώτη της αντίθετης άποψης. (Είναι αυτονόητο ότι δεν υποστηρίζω επ’ ουδενί τους ταλιμπανισμούς ένθεν κακείθεν).

Και κάτι άλλο: Μας έχουν φάει τα αυτιά οι κάθε λογής «φωταδιστές» και οι κομίζοντες μια οιονεί «ψευδεπίγραφη προοδευτικότητα» με την κοινότοπη φράση «η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεση». Τούτων δοθέντων και με δεδομένο ότι πρόταγμα τους είναι η απομάκρυνση της θρησκείας από το δημόσιο χώρο ερωτάται: τι τους κόφτει για το τι κάνει ο άλλος σε μια α τ ο μ ι κ ή του υπόθεση, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι; Το ερώτημα βεβαίως είναι ρητορικό.

Γ. Μ. Β.

Ηράκλειο 7-8/3/2020

 

Περί εμμονής δευτερολογία

Η εμμονή δεν είναι καλός σύμβουλος, ακόμα και αν κάποιος έχει δίκιο. Εύκολα μπορεί να εκβάλλει στην εμπάθεια, στο φόβο και στη μονομανία.

Η εμμονή είναι ο εκμηδενισμός του προσώπου.

Η εμμονή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην άκριτη αυτοδικαίωση και το ναρκισσισμό του «αυτοειδώλου».

Γ.Μ.Β.

Ηράκλειο 29/2/2020

Αστεία

Υπάρχουν ορισμένα αστεία που δεν είναι μόνον ηλίθια και ανόητα. Υπάρχουν ορισμένα αστεία που είναι ανοίκεια, νοσηρά, γεμάτα μοχθηρία και μνησικακία.

Γ.Μ.Β.

Ηράκλειο 23/2/2020

Περί θεολόγων και Θρησκευτικών

[Με αφορμή κείμενο νηπιώδους σκέψεως για το μάθημα των Θρησκευτικών και άλλες σχετικές αντιθρησκευτικές και αντισυναδελφικές αναρτήσεις, που δημοσιεύθηκαν σε ομάδα εκπαιδευτικών στο Facebook, επισημαίνουμε τα εξής]:

Η δοκησισοφία αποτελεί ενίοτε την άλλη όψη της ημιμάθειας.-

(Η δε μνησικακία που απροκάλυπτα εκφράζεται από τέτοια άθλια, στρεψόδικα και δήθεν χιουμοριστικά κείμενα, όχι μόνο δεν είναι αμελητέα αλλά συνιστά αντίστροφο ρατσισμό).

Ερωτάται: Όσοι «Καθηγητές» αναρτούν αυτά τα αισχίστου είδους λιβελογραφήματα θεωρούν τους θεολόγους συναδέλφους τους; Ρητορικόν, προφανώς, το ερώτημα.

***

Προ μηνός με ανάλογη αφορμή είχαμε επισημάνει τα ακόλουθα: 

«Κάθε πέρσι και καλύτερα» λένε, και όχι αδίκως οι εκπαιδευτικοί της Μέσης Εκπαίδευσης. Κι αυτό διότι, η διχοστασία, η ιδιοτέλεια, η κοινοτοπία, η ιδεοληψία, ο μαξιμαλισμός, ο παροντισμός, ο βερμπαλισμός κυριαρχούν στη δημόσια συζήτηση περί τα εκπαιδευτικά. Δεν υπάρχει ενιαία γραμμή: όλοι σκέφτονται κλαδικά στην καλύτερη περίπτωση και ατομικά στη χειρότερη.

Αντιθέτως δείτε πόσα έχουν πετύχει, κατά καιρούς, οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί που στα συνδικαλιστικά έχουν ενιαία γραμμή. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας στη Μέση Εκπαίδευση. Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: ας αναγνωρίσουμε πρώτα απ’ όλα ότι ο άλλος είναι συνάδελφος μας, ας αποκτήσουμε (επιτέλους) διαλεκτική κουλτούρα, και… έπειτα βλέπουμε. Έχουμε δρόμο μεγάλο να διασχίσουμε…

4/10/2019

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Νικόλας Σεβαστάκης, Άνθρωπος στη σκιά

Νικόλας ΣεβαστάκηςΆνθρωπος στη σκιά: Μια ελληνική ιστορίαεκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2019, ISBN: 978-960-435-661-4.

 

Το πρώτο μυθιστόρημα του Νικόλα Σεβαστάκη με τίτλο Ἀνθρωπος στη σκιά διαβάζεται απνευστί. Μια ρεαλιστική παρουσίαση του πολιτικού κακού, όπως εκδιπλώθηκε στη χώρα μας με την εμφάνιση του φαινομένου της τρομοκρατίας.

Παρά το εξαιρετικά δύσκολο του θέματος το βιβλίο δεν υστερεί σε λογοτεχνική δεινότητα, ούτε πέφτει στην παγίδα ενός πολιτικού οιονεί μονισμού.

Πολυπρισματική γραφή, θαυμάσια αναπαράσταση της εποχής, πολλαπλοί αφηγηματικοί τρόποι προσπέλασης στην αφήγηση.

Έπειτα από την αναμέτρηση του με τη μικρή φόρμα, ο Νικόλας Σεβαστάκης αντιμετωπίζει επιτυχημένα και την πρόκληση του μυθιστορήματος.

Απείρανθος 4/8/2019

Γ. Μ. Βαρδαβάς

Νικόλας Σεβαστάκης, Άντρας που πέφτει

 

Νικόλας Σεβαστάκης, Άντρας που πέφτει, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2015, ISBN: 978-960-435-486-3.

12243094_987660214626754_1417019866345745817_n

 

 

Στη νέα του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Άντρας που πέφτει ο Νικόλας Σεβαστάκης ξεδιπλώνει τις πολύπλευρες ανησυχίες του. Τα παιχνίδια της μνήμης, οι πικρές αλήθειες, το ανεκπλήρωτο ταξίδι του βίου, η απώλεια, η ματαίωση, η μοναξιά, η οδύνη, η ανεστιότητα, το υπαρξιακό αδιέξοδο  διαπλέκονται αρμονικά.

Παράλληλα μέσω των ηρώων του βρίσκει ενίοτε αφορμές για να καταγράψει και να σχολιάσει στιγμιότυπα από την περιρρέουσα κοινωνική πραγματικότητα στους χαλεπούς καιρούς της κρίσης και της γενικευμένης παραίτησης.

Μάστορας της γλώσσας, αθεράπευτα ευαίσθητος, λάτρης της αφήγησης χωρίς φιοριτούρες κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Τα διηγήματα ακολουθούν τη μικρή φόρμα εκτός από το πιο εκτεταμένο «Τέλος εποχής». Παρά το γεγονός ότι η μικρή φόρμα είναι ιδιαίτατα απαιτητική ο Νικόλας Σεβαστάκης αναμετράται μ’ αυτήν με επιτυχία.

21/11/2015

Γ. Μ. Βαρδαβάς

[Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιο «ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ», 21-11-2015].

Περί ιστορίας (σχόλιο στην επικαιρότητα)

Άλλο είναι να μελετάς ιστορία κι άλλο να συναντάς και να βιώνεις την Ιστορία.

Γ.Μ.Β.

27/6/2015

Published in: on 27/06/2015 at 14:24  Σχολιάστε  
Tags: , ,

MUTATIS MUTANDIS

Από την αποθέωση του κοινότοπου στην επίκληση των… «ενθουσιαστικών τάσεων» (ουχί εν θεολογική εννοία). Και ο νοών νοείτω…

Published in: on 18/12/2014 at 15:24  Σχολιάστε  
Tags:

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Δημοσιεύθηκε στο Λεύκωμα Αποφοίτων 2014 του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου Κρήτης, επιμέλεια: Κλ. Μπουραντά, Ηράκλειο 2014, σελ.28.

Στους αποφοίτους του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου σχολικού έτους 2013-14, αντίδωρο για την υποδειγματική τους συμπεριφορά στην πενταήμερη εκδρομή (Γιάννενα-Θεσσαλονίκη) και στους ακούραστους συνοδοιπόρους, γεμάτους ανθρωπιά και αυταπάρνηση, συναδέλφους συνοδούς Κική Δήμτσα, Π. Ξηρουχάκη, Δημήτρη Χουρδάκη, Μανώλη Δενδραλίδη.

Η πρώτη εντύπωση που δίδεται στον επισκέπτη της Θεσσαλονίκης είναι η αίσθηση του οικείου. Αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ: είναι μαυλίστρα και δεν του δίνει αφορμές για να κουραστεί. Τουναντίον, η παραλία της, ατέλειωτη, προσφέρεται για βόλτα και αναστοχασμό. Οι άνθρωποι είναι εγκάρδιοι και χαλαροί. Παρά το έντονο –ενίοτε- αστικό τοπίο η πόλη βρίσκεται σε «άλλη φάση»: έχει τον δικό της ρυθμό, το δικό της χρώμα.

Σ’ αυτήν την πόλη συνυπάρχουν αρμονικά το Βυζάντιο, η Οθωμανοκρατία και η νεωτερικότητα μαζί με τις επιμέρους –μικρές ή μεγαλύτερες- κοινότητες.

Από τα μνημεία της πόλης ξεχώρισα τον Άγιο Δημήτριο και το μνημείο του Ολοκαυτώματος. Κοινή είναι η συγκίνηση που αποπνέεται στους δυο χώρους: συγκίνηση από θρησκευτικά συναισθήματα αφορμώμενη (η μυροβλυσία του Πολιούχου συγκλονίζει τον πιστό και τον οδηγεί σε δάκρυα χαρμολύπης),  στην πρώτη περίπτωση∙ συγκίνηση εξαιτίας της ανάμνησης της τραγωδίας με τις εκατόμβες των αθώων θυμάτων, στην δεύτερη περίπτωση. Το μνημείο του Ολοκαυτώματος μου θύμισε τη φράση του Αντόνιο Χοσέ ντα Σίλβα: «Αν είσαι ένοχος επειδή δεν είσαι ένοχος, τότε είμαι ένοχος»[1]. Αυτός ο λαός διαχρονικά καταδυναστεύεται γι’ αυτό που δεν είναι, όπως εύστοχα είχε παρατηρήσει ο Πιέρ Βιντάλ- Νακέ[2]. Γι’  αυτό, είναι νομίζω αυτονόητο, ότι ο αντισημιτισμός συνιστά τη χειρότερη μορφή ρατσισμού.

 

Macedonia Palace

Παρασκευή 14/3/2014

Γ. Μ. Βαρδαβάς

 

[1] .  Βλ. Εντγκάρ Μορέν, Ο νεωτερικός κόσμος και το εβραϊκό ζήτημα, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2007, σελ. 37.

[2] . Βλ. Πιέρ Βιντάλ-Νακέ, Αγώνας μου η Ιστορία, εκδόσεις Ολκός, Αθήνα 2007, σελ. 97.

 

 

ΠΕΡΙ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ (ΓΙΑ ΤΟ SET ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ «BACKYARD» ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ)

backyard0025

φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (από το set «Backyard»)

Ο  Giorgio  Agamben γράφει στο έργο του Βεβηλώσεις σχετικά με τις αγαπημένες του φωτογραφίες τα ακόλουθα: «Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή, στις φωτογραφίες που αγαπώ, που δεν θα ήθελα με τίποτα να παρασιωπήσω.  Πρόκειται για μια απαίτηση: το υποκείμενο που συλλαμβάνεται στη φωτογραφία απαιτεί κάτι από εμάς. Η έννοια της απαίτησης με απασχολεί ιδιαίτερα και δεν θα πρέπει να τη συγχέουμε με μια πραγματολογική αναγκαιότητα. Ακόμη κι αν το πρόσωπο που είχε φωτογραφηθεί λησμονήθηκε εντελώς, ακόμη κι αν το όνομα του σβήστηκε για πάντα από τη μνήμη των ανθρώπων, ακόμη και τότε- καλύτερα: ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο- εκείνος ο άνθρωπος, εκείνο το πρόσωπο, αξιώνουν το όνομα τους, απαιτούν να μη λησμονηθούν» [1].

Στο «Backyard»  η ενικότητα εκβάλει στην απώλεια. Ταυτόχρονα όμως ο χρόνος δεν είναι μόνο ενεστώς∙  αντίθετα έχει εσχατολογική προοπτική χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το υποκείμενο εκμηδενίζεται. Οι στιγμές που ενίοτε μπορεί να φαίνονται κοινότοπες ή πολύ «καθημερινές» αποκτούν στο «Backyard» άλλη διάσταση: εμπεριέχουν οιονεί την αγκαμπενική «απαίτηση», την κατάφαση στη μνήμη, τον εξοστρακισμό της λήθης, την αποθέωση της ετερότητας.

Ηράκλειο, 16 Απριλίου 2014

Γ. Μ. Βαρδαβάς

[1]. Βλ. Giorgio Agamben, Βεβηλώσεις, μετάφραση: Π. Τσιαμούρας, εκδόσεις  Άγρα, Αθήνα 2006, σελ. 39.

ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ ΠΟΤΕ ΜΕΤΑΠΡΑΤΗΣ

Δὲν ἤμουνα ποτὲ μεταπράτης.

Οὔτε τώρα  θὰ γίνω οἰκείᾳ βουλήσει.

Προτιμῶ τὴν κατὰ Levinas

φαινομενικὴ ἑτερονομία τῆς ἐντολῆς.

Γ.Μ.Β.

27-3-2014

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΟΠΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ

Ἡ κοινότοπη καὶ βερμπαλιστικὴ ρητορικὴ καταντᾶ κουραστική. Ὁ χρόνος ὅλων εἶναι πολύτιμος. Δέν εἶναι δυνατὸν νὰ σπαταλᾶται σὲ ἀπροκάλυπτα πατερναλιστικὲς παρεμβάσεις. Ὅταν μάλιστα ἡ χρονικὴ συγκυρία ποὺ ἐπιλέγεται κάθε φορὰ γιὰ παρεμβάσεις τέτοιου εἴδους  εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προβλέψιμη καὶ μὲ μόνο στόχο νὰ προκληθεῖ ἡ προσοχὴ τῆς κοινῆς γνώμης, τότε πάραυτα αὐτὸς ὁ λόγος αὐτοαναιρεῖται, ἀκόμη καὶ ἄν ἐμπεριέχει ψήγματα ἀλήθειας.

Γ.Μ.Β.

25-3-2014

Published in: on 25/03/2014 at 01:34  Σχολιάστε  
Tags: ,

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΚΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ «UNCANNY» ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ)

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Φωτογραφία: Λουκάς Βασιλικός (από τη σειρά φωτογραφιών «Uncanny»)

Ὁ ὄρος μόνο φαινομενικὰ ἐμφαίνει τὸ μὴ οἰκεῖο. Ἐπὶ τῆς οὐσίας ἔχει μιὰ ἀποφατικὴ ἀμφισημία: εἶναι τὸ οἰκεῖο καὶ τὸ μὴ οἰκεῖο ταυτόχρονα. Τὰ σημαινόμενα τοῦ ὄρου πολλαπλά: ἀνεστιότητα, μυστήριο, ἀλλόκοτο, ἀπόκοσμο, ἄγνωστο. Σ’ αὐτὰ ἄς προστεθοῦν ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἐσχατολογικὴ διάσταση τοῦ χρόνου. Ἔτσι φτάνουμε στὰ αἰώνια ζητούμενα τῆς ὕπαρξης, τῆς Τέχνης καὶ τῆς φιλοσοφίας μὲ κορωνίδα τὴν περὶ θανάτου ἀγνωσία μας.

Ἡράκλειο 22 Αὐγούστου 2013

Γ.Μ.Βαρδαβᾶς

 

Αρέσει σε %d bloggers: