Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία

Σιχαίνομαι αφάνταστα τη λογοκρισία στο δημόσιο χώρο και στο διαδίκτυο, την οιονεί παιδονομική προσέγγιση -για να μην πω αστυνόμευση- και καταστολή της έτερης γνώμης που «ενοχλεί» (εξαιρούνται φυσικά οι φασιστές και οι ρατσιστές). 

Ποιους ενοχλεί;

Μα φυσικά τους θιασώτες του politically correct, τους άκριτους «δικαιωματιστές», οι οποίοι «ανταλλάσσουν» την καθολική ελευθερία (ατομική, κοινωνική, πολιτική)  με το «δικαίωμα»· οίκοθεν νοείται ότι δεν αναφερόμαστε στους αγνούς ανθρωπιστές και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Ενοχλεί προσέτι τους εστέτ του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης, τις ευάριθμες και ετερόκλιτες οικονομικοπολιτικές ελίτ, τους άκρατα και άκριτα νεοφιλελεύθερους, τους απολιτίκ, τους μηδενιστές αλλά και τους «ταλιμπάν» (ένθεους ή άθεους, αδιάφορον) ένθεν κακείθεν. 

Πρόθυμοι, εθελόδουλοι, γυμνοσάλιαγκες, δοκησίσοφοι, μειράκια, ουτιδανοί, μνησίκακοι, σπουδαρχίδες και χρήσιμοι ηλίθιοι για να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν δυστυχώς πολλοί.

Όμως όσο ζούμε και αναπνέουμε θα αντιστεκόμαστε σθεναρά σε όλους αυτούς, θα υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελεύθερη έκφραση. Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία.  Χρέος όλων μας είναι ένας τέτοιος αγώνας. Σε θέματα δημοκρατικών αρχών και ελευθερίας δεν χωράνε υποχωρήσεις, ωχαδερφισμοί,  kazan-kazan και «διπλωματία».

«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», έλεγε ο Κάλβος.

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά», διακήρυττε ο Ρήγας. 

Αλλά και ο σημαντικός σύγχρονος μαντιναδολόγος Γιώργης Καράτζης σε ανύποπτο χρόνο το αποτύπωσε με την πένα του: 

Για την ιδέα ν-του κιανείς

αξίζει να ποθαίνει

κι άσε είντα λένε οι δειλοί

και οι προσκυνημένοι.

Αντέχετε;

Γ.Μ.Β.

Ηράκλειο 25-26/3/2020

ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ Ἤ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Στὸ δημόσιο χῶρο ὁ κάθε πολίτης ἤ θεσμὸς διατηρεῖ, ἐντὸς δημοκρατικοῦ πλαισίου, τὸ δικαίωμα νὰ διατυπώνει ἐλεύθερα τὶς ἀπόψεις του. Κατὰ συνέπεια καὶ ἡ Ἐκκλησία διατηρεῖ τὸ ὡς ἄνω δικαίωμα.

Αὐτὴ ἡ παραδοχὴ εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη καὶ δὲν σχετικοποιεῖται, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ὁρισμένων μονότροπων φανατικῶν καὶ κάποιων κακότροπων ἐμπαθῶν.

Αὐτό, ἐξάλλου, εἶναι καὶ τὸ καίριο ποὺ κομίζει ἡ προοπτικὴ τοῦ δημοσίου χώρου: ἐξασφαλίζει τὴ λογοδοσία γιὰ ὅσους «παρεκκλίνουν» καὶ ἀποδοκιμάζει τὴν αὐθαιρεσία.

Εἶναι ἀνάγκη μερικὲς φορὲς τὰ αὐτονόητα νὰ ἐπαναλαμβάνονται μὲ σύνεση καὶ ψυχραιμία, μακριὰ ἀπὸ ἀπολυτοποιημένους «ἐπιστημονισμούς», μονόπλευρους καὶ μεροληπτικοὺς «θετικισμούς», κοινότοπους «ἐστετισμούς», ἀνοίκιες ἐπιθέσεις ἔνθεν κακεῖθεν, ἀνελαστικοὺς «ὀρθοδοξισμούς», ταλιμπανικοὺς ζηλωτισμοὺς ποὺ προέρχονται κυρίως ἀπὸ τοὺς διαβόητους «ὀρθοδοξομέτρες» ἀλλὰ ἐνίοτε καὶ ὰπὸ τοὺς δῆθεν «προοδευτικούς», ἐπαμφοτερίζουσες καὶ ἀσαφεῖς «ἀγαπολογίες», ἀπολιτὶκ καὶ νεοφιλελεύθερους ἐξυπνακισμοὺς καὶ διπλωματικοῦ τύπου ναρκισσιστικές πρακτικές ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ γίνουν ἀρεστὲς ἀπὸ τὴν «τυραννίδα» τοῦ μέσου τηλεθεατή.

Ἀπὀ λόγια ἔχουμε χορτάσει. Τὰ ἔργα εἶναι τὸ δύσκολο. Τὸ διακύβευμα εἶναι ἡ προστασία τῆς κοινωνίας καὶ ὄχι ἡ ἐνοχοποίηση της, ποὺ ἐπιχειρεῖται ἐσχάτως σὲ μεγάλες δόσεις ἀπὸ διαφόρους («ὀργανικούς» ἤ ὄχι, ἀδιάφορον) διανοούμενους καὶ δημοσιολογοῦντες.

Ἡράκλειο 13/3/2020

Γ.Μ.Β.

Μυγιάγγιχτοι, υποχόνδριοι, «φωταδιστές» και Θεία Ευχαριστία

Το έχω ξαναπεί πως η εμμονή δεν είναι καλός σύμβουλος. Είπε μια κουβέντα ο Μόσιαλος (που ελάχιστοι κατάλαβαν και πολλοί παρερμήνευσαν) κι έπεσαν να τον φάνε οι γνωστοί «δικαστές» του κυβερνοχώρου. Λέει μια λοιμωξιολόγος την άποψη της κι ακολουθεί το ανάλογο «μπούλινγκ» από τα γνωστά θρασύδειλα μειράκια.

Μέτρο φαίνεται πως σε αυτή τη χώρα δεν θα αποκτήσουμε ποτέ. Κοντολογίς, κάποιοι επικροτούν άκριτα το «οποίος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» ή επί το αγγλικότερον «the end justifies the means». Επειδή αυτοί είναι μυγιάγγιχτοι και υποχόνδριοι θεωρούν σκόπιμο να λοιδορούν το θιασώτη της αντίθετης άποψης. (Είναι αυτονόητο ότι δεν υποστηρίζω επ’ ουδενί τους ταλιμπανισμούς ένθεν κακείθεν).

Και κάτι άλλο: Μας έχουν φάει τα αυτιά οι κάθε λογής «φωταδιστές» και οι κομίζοντες μια οιονεί «ψευδεπίγραφη προοδευτικότητα» με την κοινότοπη φράση «η θρησκεία είναι ιδιωτική υπόθεση». Τούτων δοθέντων και με δεδομένο ότι πρόταγμα τους είναι η απομάκρυνση της θρησκείας από το δημόσιο χώρο ερωτάται: τι τους κόφτει για το τι κάνει ο άλλος σε μια α τ ο μ ι κ ή του υπόθεση, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι; Το ερώτημα βεβαίως είναι ρητορικό.

Γ. Μ. Β.

Ηράκλειο 7-8/3/2020

 

Αρέσει σε %d bloggers: